ΕΛΚ-ΕΔ ιστορική αναδρομή: 1981-1990

1 Ιανουαρίου 1981
Ένα νέο βήμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση: η Ελλάδα γίνεται το 10ο κράτος μέλος της Κοινότητας. Ο αριθμός των ευρωβουλευτών αυξάνεται σε 434. Τα μέλη του κόμματος της "Νέας Δημοκρατίας" εντάσσονται στο Κοινοβούλιο ως ανεξάρτητοι (στην Ελλάδα διεξάγονται ευρωπαϊκές εκλογές στις 18 Οκτωβρίου 1981).

2/3 Απριλίου 1981
Τελετή εορτασμού στη Ρώμη της εκατοστής επετείου από τη γέννηση του Alcide DE GASPERI παρουσία του Πάπα Ιωάννη-Παύλου Β'. Φλογερός υποστηρικτής της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ο DE GASPERI διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Ιταλίας μετά τον πόλεμο και στην οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

19 Νοεμβρίου 1981
Ο Emilio COLOMBO και ο Hans Dietrich GENSCHER, υπουργοί εξωτερικών της Ιταλίας και της Γερμανίας, παρουσιάζουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το σχέδιό τους για μια "Ευρωπαϊκή Πράξη".

"Προτείνουμε να δώσουμε νέα πνοή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, να ενισχύσουμε τα κοινοτικά όργανα και να βελτιώσουμε τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, να προωθήσουμε και να αναπτύξουμε ευρύτερα τη ρεαλιστική διαδικασία της πολιτικής συνεργασίας μεταξύ των δέκα χωρών μας, ώστε να διευρύνουμε τη συνεργασία στους τομείς της ασφάλειας, του πολιτισμού, του δικαίου, να πλησιάσουμε περισσότερο στο βασικό στόχο που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τον στόχο αυτό θα τον επιτύχουμε με μια ευέλικτη προσέγγιση και με την αμοιβαία ενίσχυση των πολιτικών και κοινωνικο-οικονομικών πτυχών μέσα από μια εξελικτική διεργασία διαδοχικής χάραξης και επίτευξης νέων κάθε φορά στόχων" (απόσπασμα από την ομιλία του Emilio COLOMBO).

23 Δεκεμβρίου 1981
Η ελληνική αντιπροσωπεία της "Νέας Δημοκρατίας" εντάσσεται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΕΛΚ , αυξάνοντας τον αριθμό των μελών της Ομάδας σε 117.

20 Ιανουαρίου 1982
Ο Paolo BARBI αναλαμβάνει την Προεδρία της Ομάδας του ΕΛΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

30 Ιουνίου 1982
Συμφωνία Συμβουλίου, Επιτροπής και Κοινοβουλίου για τη δημοσιονομική διαδικασία. Οι τρεις Πρόεδροι υπογράφουν συμφωνία σχετικά με τις αρμοδιότητες των οργάνων που είναι επιφορτισμένα με την κατάρτιση του κοινοτικού προϋπολογισμού.

15 Σεπτεμβρίου 1982
Προσφυγή του Κοινοβουλίου κατά του Συμβουλίου (άρθρο 175 της Συνθήκης ΕΟΚ) διότι το τελευταίο παρέλειψε να χαράξει μια κοινή πολιτική στον τομέα των μεταφορών. Η απόφαση της 22ας Μαΐου 1985 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ερμηνεύεται εν γένει ως νίκη του Κοινοβουλίου.

6 - 8 Δεκεμβρίου 1982
Τέταρτο συνέδριο του ΕΛΚ στο Παρίσι: "Εδραίωση της ειρήνης - διατήρηση της ελευθερίας - ενοποίηση της Ευρώπης". Έγκριση διαφόρων ψηφισμάτων σχετικά με την οικονομική και κοινωνική πολιτική, την αναπτυξιακή πολιτική, την πολιτική για τη διασφάλιση της ειρήνης και τη θεσμική στρατηγική του ΕΛΚ. Επανεκλογή του Leo TINDEMANS στην Προεδρία του ΕΛΚ.

1983
Συγχώνευση της Γραμματείας της UEDC (με μέχρι τώρα έδρα στη Ρώμη) και της Γραμματείας του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες). Εκλογή του Giulio ANDREOTTI (DC-Ιταλία) στην Προεδρία της UEDC. Ορισμός του Thomas JANSEN στη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΕΛΚ και της UEDC. Η ελληνική "Νέα Δημοκρατία" εντάσσεται στο ΕΛΚ και την UEDC.

14 Φεβρουαρίου 1984
Έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ευρεία υποστήριξη της Ομάδας του ΕΛΚ, του σχεδίου Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (έκθεση Spinelli).

24 Απριλίου 1984
Πέμπτο συνέδριο του ΕΛΚ στη Ρώμη: έγκριση προγράμματος δράσης για το ΕΛΚ για την κοινοβουλευτική περίοδο 1984-1989 με τίτλο "Ενοποίηση της Ευρώπης για την ειρήνη και την ελευθερία μέσα σε πνεύμα δικαιοσύνης".

10-13 Ιουνίου 1984
Δεύτερες άμεσες ευρωπαϊκές εκλογές. Τα κόμματα που είναι μέλη της Ομάδας του ΕΛΚ λαμβάνουν 110 έδρες. Συνολικό ποσοστό συμμετοχής: 61%.

24 Ιουλίου 1984
Ο χριστιανοδημοκράτης Pierre PFLIMLIN, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, εκλέγεται Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1985
Ο Piet BUKMAN (CDA - Ολλανδία) εκλέγεται Πρόεδρος του ΕΛΚ και διαδέχεται τον Leo TINDEMANS ο οποίος κατείχε το αξίωμα από ιδρύσεως του ΕΛΚ. Εκλογή του Emilio COLOMBO (DC-Ιταλία) στην Προεδρία της UEDC.

14 Ιουνίου 1985
Η Επιτροπή παρουσιάζει τις προτάσεις της (Λευκή Βίβλος Cockfield) για τα μέτρα που είναι αναγκαία για την υλοποίηση της ενιαίας αγοράς μέχρι το τέλος του 1992. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μιλάνου αποφασίζει τη διοργάνωση διακυβερνητικής διάσκεψης με σκοπό την εξέταση των τροποποιήσεων που πρέπει να γίνουν στις Συνθήκες, ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης αποφάσεων και να ενισχυθούν οι εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1 Ιανουαρίου 1986
Ένταξη της Πορτογαλίας και της Ισπανίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αριθμεί πλέον 518 βουλευτές. Εξ αυτών 60 προέρχονται από την Ισπανία και 24 από την Πορτογαλία. Μέλη του πορτογαλικού CDS, του ισπανικού Union de Centro Democratico (UCD), του καταλανικού Unió Democràtica de Catalunya (UDC) και του βασκικού Partido Nacionalista Vasco (PNV) εντάσσονται στην Ομάδα του ΕΛΚ. Με την εισδοχή 9 ακόμη μελών ο αριθμός των μελών της Ομάδας του ΕΛΚ αυξήθηκε σε 118. Τον Μάρτιο του 1986 ένας Γάλλος βουλευτής εντάσσεται στην Ομάδα και τα μέλη της Ομάδας αυξάνονται σε 119.

17/18 Φεβρουαρίου 1986
Υπογραφή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης (ΕΕΠ) στο Λουξεμβούργο. Η ΕΕΠ επεκτείνει το πεδίο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία, ιδίως σε ό,τι αφορά τα μέτρα τα σχετικά με την ενιαία αγορά, καθιερώνει μια νέα διαδικασία δυο αναγνώσεων για τη γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μια διαδικασία σύμφωνης γνώμης για τις συμφωνίες που συνάπτονται με τρίτες χώρες. Τέλος, βελτιώνει το μηχανισμό συντονισμού της εξωτερικής πολιτικής.

10-12 Απριλίου 1986
Έκτο συνέδριο του ΕΛΚ στη Χάγη: "10η επέτειος από την ίδρυση του ΕΛΚ - αγώνας για μια Ευρώπη των λαών". Έγκριση ψηφισμάτων σχετικά με το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, την απασχόληση και την οικονομία, και διακήρυξη της ΕΛΚ για τα δικαιώματα του ανθρώπου.

1987
Εκλογή του Jacques SANTER στην Προεδρία της Ομάδας του ΕΛΚ.

20 Ιανουαρίου 1987
Εκλογή του Λόρδου PLUMB, ηγέτη των βρετανών συντηρητικών βουλευτών, στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1 Ιουλίου 1987
Έναρξη ισχύος της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης.

Από την ίδια ημέρα, το ΕΛΚ καθιερώνει μια κάποια συνεργασία με τη Σοσιαλιστική Ομάδα, προκειμένου να έχει το Κοινοβούλιο τη δυνατότητα να συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία και να συμμετέχει πλήρως στη διαδικασία της συνεργασίας.

26 Οκτωβρίου 1987
Έγκριση στη Χάγη του "προγράμματος για την ευρωπαϊκή ασφάλεια", της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης, που σηματοδοτεί την αναζωογόνηση της ΔΕΕ ως ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ.

7/8 Νοεμβρίου 1988
Έβδομο συνέδριο του ΕΛΚ, στο Λουξεμβούργο: "Το ΕΛΚ - αξιόπιστο και αποτελεσματικό για τους πολίτες". Έγκριση προγράμματος δράσης για την τρίτη κοινοβουλευτική περίοδο του ΕΚ, 1989-1994: "Στο πλευρό των πολιτών".

15-18 Ιουνίου 1989
Τρίτες άμεσες ευρωπαϊκές εκλογές.

Συνολικό ποσοστό συμμετοχής: 58,5%. Τα κόμματα μέλη της Ομάδας του ΕΛΚ (συμπεριλαμβανομένου του ισπανικού κόμματος Partido Popular, που φεύγει από τους συντηρητικούς και προσχωρεί στην Ομάδα του ΕΛΚ), κατακτούν 122 έδρες.

17 Ιουλίου 1989
Αίτηση ένταξης της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

18 Οκτωβρίου 1989
Δημιουργία από την Ομάδα του ΕΛΚ του ιδρύματος για τη συνεργασία των Χριστιανοδημοκρατών στην Ευρώπη (από το 1994 "Ίδρυμα Robert Schuman").

9 Νοεμβρίου 1989
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου σηματοδοτεί το τέλος της διαίρεσης της Γερμανίας (η επίσημη ενοποίηση έγινε στις 3 Οκτωβρίου 1990).

10 Μαΐου 1990
Εκλογή του Wilfried MARTENS, πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου, στην Προεδρία του ΕΛΚ.

19 Ιουνίου 1990
Οι χώρες του Benelux, η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία υπογράφουν τη Σύμβαση για την εφαρμογή της Συμφωνίας του Schengen του 1985 σχετικά με την απλοποίηση των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα των συμβαλλομένων χωρών.

1 Ιουλίου 1990
Αίτηση ένταξης της Σουηδίας.

3 Ιουλίου 1990
Αίτηση ένταξης της Κύπρου.

16 Ιουλίου 1990
Αίτηση ένταξης της Μάλτας.

15/16 Νοεμβρίου 1990
Όγδοο συνέδριο του ΕΛΚ στο Δουβλίνο: "Ένα ομοσπονδιακό και δημοκρατικό σύνταγμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση". Διακήρυξη για το Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

10 Δεκεμβρίου 1990
Συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σχετικά με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (Συνθήκη του Μάαστριχτ, υπογραφείσα στις 7 Φεβρουαρίου 1992).