Toespraken

Toespraak van de heer Giorgos Dimitrakopoulos (EVP-ED, Griekenland),
in het Europees Parlement
Woensdag, 6 juli 2005

De Europese Unie en Irak - Een raamwerk voor engagement




Giorgos Dimitrakopoulos (EVP-ED), rapporteur. - (EL) Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik wil allereerst mijn collega’s van de Commissie buitenlandse zaken van harte bedanken voor de samenwerking. Daardoor is het mogelijk geworden vandaag een mijns inziens volledig verslag op tafel te leggen, waarin een leidraad worden gegeven voor de richting die de betrekkingen van de Europese Unie met Irak in de toekomst moeten uitgaan.

Het lijdt geen enkele twijfel dat de situatie in Irak na de beëindiging van de militaire operaties moeilijk is, en helaas met de dag moeilijker wordt. De eerste opmerking die ik wilde maken gaat dan ook over de veiligheid, het belangrijkste probleem dat momenteel in Irak wordt vastgesteld. Dit is niet alleen een belangrijk probleem omdat dagelijks duizenden mensen het leven verliezen, maar ook omdat er in het land niets kan worden gedaan als het veiligheidsprobleem niet aangepakt wordt.

Natuurlijk volstaat deze constatering niet; er moeten ook heel gerichte, concrete maatregelen worden genomen. Een daarvan is ongetwijfeld de heroprichting van enerzijds de Iraakse veiligheidsmacht en anderzijds het Iraakse leger, een allesbehalve gemakkelijke taak. Aangezien de oorzaak van bepaalde veiligheidsproblemen gelegen is in de aanwezigheid aldaar van buitenlandse troepen, zou de vervanging van die militairen door een vredesmacht van de Verenigde Naties volgens mij een belangrijke stap vooruit zijn. Dat is een van de belangrijkste voorstellen die in mijn verslag worden gedaan. Natuurlijk kan dit niet binnen 48 uur geschieden; natuurlijk is dit een besluit waar diepgaand over gediscussieerd moet worden; en natuurlijk is dit een besluit dat gegrondvest moet zijn op een resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Maar mijns inziens is dit ook een onontbeerlijk besluit.

De derde opmerking die ik wilde maken gaat over de wederopbouw. Het naoorlogse Irak is een land waar het gehele sociale weefsel verloren is gegaan. De wederopbouw mag dan ook niet gezien worden als enkel een logistiek bouwproces. Natuurlijk moet er gebouwd worden, maar afgezien daarvan moet de samenleving ook opnieuw vorm krijgen en moet er opnieuw richting aan gegeven worden, en als je wilt dat een samenleving opnieuw vorm krijgt en dat er opnieuw richting aan gegeven wordt, spelen ook politieke, economische, sociale en culturele vraagstukken een rol.

Het cruciale punt in het allesomvattend wederopbouwproces is iets dat net van start is gegaan: de opstelling van een nieuwe grondwet. Het is zonder meer duidelijk - en het moet voor iedereen duidelijk zijn - dat de toekomst van Irak eerst en vooral in handen is van het Iraakse volk zelf. En zo hoort het ook. Anderzijds is het echter ook heel belangrijk dat de Europese Unie, met haar traditie van democratie, met voorstellen komt - via de procedure voor de opstelling van de grondwet uiteraard - die erop gericht zijn te garanderen dat er een democratische, progressieve samenleving ontstaat, een samenleving met sociaal bewustzijn, een samenleving waarin zich het pluralisme van Irak weerspiegelt.

Tot slot - en dit is mijn laatste opmerking - wordt in dit verslag gepleit voor de aanwezigheid van de Europese Unie in Irak, zowel bij de wederopbouw als tijdens de gehele weg die Irak, een land met een belangrijke geschiedenis, moet afleggen. Daaraan moet steun worden gegeven.

(Applaus)