Ομιλίες

Ομιλία του Jean Spautz (PPE-DE, Λουξεμβούργο),
του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Τετάρτη 9 Μαρτίου 2005

Προετοιμασία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Βρυξέλλες, 22/23 Μαρτίου 2005)



Spautz (PPE-DE). – (LU) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, ακόμα και αν η συνάντηση του ECOFIN στις αρχές της εβδομάδας δεν έδωσε οριστική λύση στο θέμα της μελλοντικής αξιολόγησης των κριτηρίων σταθερότητας, ελπίζω ότι οι υπουργοί Οικονομικών θα καταλήξουν σε συμφωνία πριν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν πρέπει να κλονιστούν τα θεμέλια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Οι σημερινές οριακές τιμές –3% για τα νέα χρέη και 60% για τα υφιστάμενα– είναι τόσο στενά συνυφασμένες με την ισοτιμία του ευρώ ώστε πρέπει να διατηρηθούν προκειμένου το ενιαίο νόμισμα να παραμείνει σταθερό και ισχυρό. Επίσης, είναι βασικό για το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης να θεωρείται ο προϋπολογισμός ενός κράτους σαν μία ενότητα όταν εξετάζεται η συμμόρφωση με τα κριτήρια. Αυτό δεν υπαγορεύεται μόνο από τη γενική δημοσιονομική νομοθεσία, αλλά και από τον υγιή κοινό νου. Ένας μεμονωμένος, ενιαίος προϋπολογισμός δεν μπορεί να αξιολογείται ταυτόχρονα με και χωρίς ολόκληρες κατηγορίες δαπανών. Γι’ αυτό, δεν είναι δυνατόν να εξαιρεθούν κατά την εκτίμηση της συμμόρφωσης με τα κριτήρια σταθερότητας κάποιες κατηγορίες δαπανών που ορισμένα κράτη μέλη θεωρούν ειδικές επιβαρύνσεις.

Σε τελευταία ανάλυση, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης –που περιλαμβάνει και μία ουσιαστική συνιστώσα ανάπτυξης– προβλέπει το ενδεχόμενο να εκτιμηθεί ένας εθνικός προϋπολογισμός υπό το φως της εκάστοτε συγκυριακής κατάστασης της χώρας. Ως εκ τούτου πρέπει να διατηρηθούν οι σημερινές διαδικασίες, ενώ η αναλυτική πορεία και οι συνέπειές τους πρέπει να εξαρτώνται από τα δεδομένα της δημοσιονομικής πολιτικής, διότι –όπως είπα στο Σώμα πριν από λίγες εβδομάδες– το Σύμφωνο ονομάζεται «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» και η υπερβολική σταθερότητα δεν πρέπει να εμποδίζει την ανάπτυξη αντί να της δίνει ώθηση.

Το συμβούλιο ECOFIN απαρίθμησε ενδεχόμενες προσεγγίσεις μίας πιο λεπτής αξιολόγησης των εθνικών προσπαθειών για την επίτευξη σταθερότητας. Ελπίζω ότι ορισμένες από αυτές θα αποδειχθούν καίριες για την επίτευξη οριστικής συμφωνίας πριν από τη σύνοδο της 22ας και 23ης Μαρτίου.

Επιτρέψτε μου να πω τώρα κάτι για τη στρατηγική της Λισαβόνας. Τα απογοητευτικά αποτελέσματα του πρώτου ημίσεως οφείλονται ουσιαστικά στο υπερβολικά μεγάλο φάσμα των στόχων. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να έχουμε απτές επιτυχίες μετά από τα επόμενα πέντε έτη, πρέπει να επικεντρωθούμε σε έναν αριθμό ουσιαστικών στόχων και έτσι εγώ είμαι υπέρ μίας προσέγγισης που θα βασίζεται πλέον περισσότερο στην εφαρμογή των επιταγών της Λισαβόνας από τα εθνικά κράτη. Αυτό επιτρέπει έναν κάποιο βαθμό ανταγωνισμού ως προς τις επονομαζόμενες βέλτιστες πρακτικές που δεν μπορεί παρά να ευνοήσει τη γενικότερη επιτυχία της στρατηγικής. Μελλοντικά, θα πρέπει να περιορίζουμε τις μεγαλόσχημες εξαγγελίες όταν δεν είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα υλοποιηθούν πραγματικά.