Ομιλίες

Ομιλία του Iñigo Méndez de Vigo (PPE-DE, Ισπανία),
του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2005

Σύνταγμα για την Ευρώπη



Méndez de Vigo (PPE-DE), εισηγητής.–(ES) Κύριε Πρόεδρε, όταν κατά την τελευταία σύνοδο της Ολομέλειας του προηγούμενου Κοινοβουλίου είχα την τιμή να μιλήσω εξ ονόματος της Ομάδας μου σε εκδήλωση που οργάνωσε το Σώμα για να τιμήσει τη μνήμη των Monnet, Schuman και Spinelli, αναρωτήθηκα τι θα σκέφτονταν οι ιδρυτές πατέρες, οι οραματιστές της Ευρώπης για το σημείο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στο οποίο βρισκόμασταν και τι θα σκέφτονταν για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.

Πιστεύω –το είπα τότε και το επαναλαμβάνω σήμερα– πως δεν θα πίστευαν ότι αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια, επειδή, αφήνοντας πίσω μια Ευρώπη διαιρεμένη από αδελφοκτόνες αντιπαραθέσεις, αυτό το Σύνταγμα επικυρώνει την ειρήνη στην ήπειρό μας και, για να χρησιμοποιήσω την όμορφη έκφραση του κ. Geremek, αυτό το Σύνταγμα συρράπτει τις δύο Ευρώπες.

Προχωράμε από μία Ευρώπη εξαθλιωμένη από ολοκληρωτικά καθεστώτα σε μια Ευρώπη –και αυτό επικυρώνεται από το Σύνταγμα– βασισμένη σε δημοκρατικά συστήματα στα οποία τα θεμελιώδη δικαιώματα γίνονται σεβαστά. Μετά από μία Ευρώπη που αγόραζε τα τρόφιμα με το δελτίο, αυτό το Σύνταγμα επικυρώνει μία Ευρώπη ευημερίας και υλικής ευμάρειας. Ξεπερνώντας μία Ευρώπη η οποία είχε εξαφανιστεί από τον κόσμο, αυτό το Σύνταγμα επικυρώνει μία Ευρώπη αλληλεγγύης, όπως απέδειξε το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε στην ήπειρό μας για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του άλλου τρομερού κύματος που χτύπησε την Ασία. Αυτό το Σύνταγμα θα έχει, και διαθέτει ήδη, μέσα που θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στον κόσμο από δω και πέρα.

Πιστεύω ότι το Σύνταγμα σηματοδοτεί ένα σημείο χωρίς επιστροφή και ακριβώς όπως, πριν λίγο καιρό, το Σύνταγμα της χώρας μου ήταν το Σύνταγμα της ομόνοιας, που μας επέτρεψε να προχωρήσουμε προς το μέλλον, αυτό το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα πρόκειται να επιτρέψει σε όλους εμάς τους Ευρωπαίους να προχωρήσουμε μαζί μπροστά με ένα σχέδιο κοινού πολιτισμού.

Η αξία του Ευρωπαϊκού Συντάγματος έγκειται στο ότι αίρει τις ασάφειες· είναι το πρώτο έγγραφο που προσδιορίζει τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως Ένωση κρατών και πολιτών, και δεν αποδυναμώνει τα κράτη μέλη, κάθε άλλο, επειδή οι αρμοδιότητες της Ένωσης είναι αρμοδιότητες που προέρχονται από τα κράτη μέλη, ούτε αποδυναμώνει τα εθνικά Συντάγματα, ακριβώς το αντίθετο: τα ενισχύει, διότι η δύναμη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος πηγάζει από τη δύναμη των εθνικών Συνταγμάτων.

Με αυτό το Σύνταγμα, η Ευρώπη αποδεικνύει ότι είναι πολύ περισσότερα από μία αγορά· είναι και μία αγορά, και αυτό είναι σημαντικό, αλλά είναι πολύ περισσότερα: είναι ένα σχέδιο κοινού πολιτισμού βασισμένο στη θρησκευτική, πολιτιστική και ανθρωπιστική μας κληρονομιά. Αυτό αναγνωρίζεται στην πρώτη φράση του προοιμίου, βασίζεται στις αξίες της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, θεμελιώνεται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων.

Είναι επίσης ένα Σύνταγμα που επιλέγει ένα συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα: ένα καπιταλιστικό σύστημα με κοινωνική διάσταση. Αν εξετάσουμε την ιστορία της Ευρώπης, θα δούμε ότι αυτό δεν ήταν τόσο προφανές πενήντα χρόνια πριν. Σήμερα είναι.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω, κύριε Πρόεδρε, ότι πολλές από τις σημαίες που έχει ξεδιπλώσει αυτό το Κοινοβούλιο τα τελευταία χρόνια υψώνονται σήμερα τόσο περήφανες όσο οι σημαίες πίσω μας. Εκλέχθηκα σε αυτό το Κοινοβούλιο για πρώτη φορά πριν 13 χρόνια, όταν ήταν μια συμβουλευτική συνέλευση· σήμερα δεν είναι πλέον. Εκλέχθηκα σε αυτό το Κοινοβούλιο όταν γινόταν λόγος για το δημοκρατικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης· πιστεύω ότι το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα θα βάλει ένα τέλος σε αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα, διότι αυτό το Σύνταγμα εισάγει περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη αποτελεσματικότητα, περισσότερη σαφήνεια και περισσότερη διαφάνεια, όπως επεσήμανε πολύ σωστά ο φίλος μου, Richard Corbett.

Κύριε Πρόεδρε αυτό το έργο επιτελέστηκε από πολλούς ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια. Θα ήθελα να τους αναφέρω σήμερα. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω τα ονόματα των Emilio Colombo, Marcelino Oreja, Fernand Herman, Giorgio Napolitano, Olivier Duhamel, Antonio Seguro, Δημήτριου Τσάτσου, Antoinette Spaak, και τόσων πολλών ανθρώπων οι οποίοι, από τα έδρανά τους σε αυτό το Κοινοβούλιο, υπερασπίστηκαν αυτό που σήμερα πρόκειται να γίνει πραγματικότητα. Συχνά τους αποκάλεσαν ουτοπιστές ή ονειροπόλους· λοιπόν, σήμερα, αυτά τα όνειρα, αυτές οι ουτοπίες, γίνονται πραγματικότητα. Εμείς, σε αυτό το Κοινοβούλιο, μπορούμε να νιώθουμε πολύ περήφανοι για το έργο που επιτελέσαμε.

Κύριε Πρόεδρε, πριν από οχτώ χρόνια σε αυτήν ακριβώς την Αίθουσα, ένας νέος τότε βουλευτής υπερασπίστηκε τη γνωμοδότηση σχετικά με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ και είπε ότι δεν ήταν τέλεια, όπως το γνωρίζαμε, αλλά ότι δεν ήταν ο τελικός προορισμός, και μνημόνευσε, όπως πρόκειται να κάνω ξανά σήμερα, τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες χωρίς ψευδαισθήσεις από τη ζωή λίγο πριν πεθάνει, ο οποίος είπε ότι καμιά φορά πρέπει να διαλέξουμε αν θα μείνουμε στον δρόμο ή στο πανδοχείο. Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα και πιστεύω ότι σήμερα, σε αυτό το άνετο πανδοχείο που εκπροσωπεί το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, τα επόμενα χρόνια, εμείς οι Ευρωπαίοι θα ανακαλύψουμε ένα αποτελεσματικό μέσο για να προχωρήσει η Ευρώπη προς την ειρήνη, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη. Επομένως, θα χαιρόμουν πολύ αν αύριο αυτό το Κοινοβούλιο ψηφίσει υπέρ αυτού του εγγράφου, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, εφόσον ανοίγει μία νέα εποχή για την ήπειρό μας.

(Χειροκροτήματα)