Toespraken

Toespraak van de heer Hans-Gert Poettering,
Voorzitter van de EVP-ED-Fractie,
in het Europees Parlement,
Dinsdag, 4 mei 2004

Toekomst van de uitgebreide Unie - Naar een Europese Grondwet




Poettering (EVP-ED). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, dat was een indrukwekkend betoog zojuist van John Hume, die al sinds 1979 deel uitmaakt van het Parlement. Binnenkort zal hij dit Parlement, net als mijn Ierse vriend Joe McCartin, echter gaan verlaten. Nu wij toch over de toekomst nadenken, zou dit voor ons aanleiding moeten zijn om de balans op te maken, zoals wij net ook bij de herdenking van Jean Monnet en Altiero Spinelli hebben gedaan. Als wij de balans opmaken, mogen wij daaruit vertrouwen en hoop putten dat wij de toekomst van ons continent ook daadwerkelijk met optimisme tegemoet kunnen zien.

Laten wij eens terugdenken aan eerdere uitbreidingen. In 1973 werd het Europa van de Zes met Ierland, Denemarken en Groot-Brittannië uitgebreid tot het Europa van de Negen. In 1981 trad Griekenland toe, gevolgd door Spanje en Portugal in 1986, en door nog eens drie landen in 1995: Finland, Zweden en Oostenrijk. Vanaf 1 mei bestaat de Gemeenschap nu uit vijfentwintig lidstaten. De uitdieping hield daarmee steeds gelijke tred: in 1957 het EEG/Euratom-Verdrag, vervolgens in 1986 de Europese Akte en daarna, in 1992, het Verdrag van Maastricht. In dat verband dienen wij ook stil te staan bij de geweldige prestaties van bondskanselier Helmut Kohl, president François Mitterand en Commissievoorzitter Jacques Delors, wiens werk later succesvol door Jacques Santer is voortgezet. Daarna kwam het Verdrag van Amsterdam en vervolgens Nice, hoewel Nice niet echt een doorslaand succes was, maar die bijeenkomst heeft in ieder geval wel tot het besluit geleid om de onderhandelingen met de toetredingslanden vóór de Europese verkiezingen af te ronden.

Als wij de ontwikkelingen in al die jaren in hun geheel bekijken, kunnen wij maar één conclusie trekken: Europa is een fantastisch continent dat zich - ondanks alle grote problemen - steeds in de juiste richting verder heeft ontwikkeld. Wij mogen ons daarnaast gelukkig prijzen met het Ierse voorzitterschap. Overigens is de minister voor Europese Zaken en tevens verantwoordelijke voorzitter van de Raad, Dick Roche, hier vandaag aanwezig. Ierland heeft dit voorzitterschap tot nu toe met visie en tegelijkertijd pragmatisch en met een positieve intentie ingevuld. Dat laatst is doorslaggevend geweest met het oog op het boeken van verdere vooruitgang. Geachte voorzitter van de Raad, ik wil u dan ook met nadruk bedanken voor het werk dat u tot nu toe heeft verricht. Net als Europa verdient u het dat er een Europese Grondwet komt.

Ik wil speciaal ook de heer Vitorino bedanken die in de Conventie samen met de heer Barnier verantwoordelijk is geweest voor de samenwerking met onze collega’s. Uiteraard zijn nog niet alle kwesties opgelost. Onze PPE-DE-Fractie zou bijvoorbeeld graag zien dat het Ierse voorzitterschap erin zou slagen om in de preambule een verwijzing naar het christelijk-joodse erfgoed op nemen. Dat vinden wij belangrijk omdat dit een belichaming van onze waarden is. Daarnaast is het echter ook van belang, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u niet akkoord gaat met een beperking van de begrotingsbevoegdheden van het Europees Parlement. De heer Vitorino heeft daar ook al op gewezen. Dat is gewoonweg niet acceptabel. Het besluit over de begroting is niet alleen een voorrecht van het Europees Parlement maar van alle Parlementen, en wij zullen dan ook geen enkele beperking van onze begrotingsrechten accepteren.

De Europese Grondwet betekent een grote stap voorwaarts, omdat hierdoor het gemeenschappelijke Europa wordt versterkt. Het is een stap voorwaarts omdat de Europese democratie en het parlementarisme worden versterkt. De Europese Grondwet is ook een stap vooruit omdat de subsidiariteit wordt versterkt en omdat er voor de eerste keer wordt verwezen naar regionaal en lokaal zelfbestuur. De gemeenten en de steden, dat wil zeggen de plekken waar wij wonen, krijgen het recht om hun eigen zaken te regelen. Bovendien krijgen de nationale parlementen nu ook een recht van beroep indien het subsidiariteitsrecht geschonden wordt. Europa wordt daadkrachtiger, Europa wordt democratischer en wij kunnen nu naar een nog grotere eenheid van dit rijk geschakeerde Europa blijven streven. De grondwet biedt ons daartoe de mogelijkheid.

Als wij naar de toekomst kijken, moeten wij ook antwoord geven op de vraag welke landen er nog meer tot de Europese Unie kunnen toetreden. Met wie willen wij als goede buren samenleven? Wij willen eigenlijk met iedereen als goede buren samenleven, met name met onze Arabische en islamitische buren, zodat wij op een vreedzaam continent kunnen wonen met een grondwet als rechtsgrondslag. Wij wensen het Ierse voorzitterschap dan ook veel succes bij het verwezenlijken van dat doel.

(Applaus)