Toespraken

Toespraak van de heer Elmar Brok,
Voorzitter van de commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid,
in het Europees Parlement
op woensdag, 10 maart 2004

Voorbereiding van de Europese Raad (Brussel, 25/26 maart 2004) - Follow-up van de IGC




Brok (EVP-ED). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, commissaris, naar mijn mening heeft de Raadsvoorzitter een essentieel punt genoemd toen hij in zijn toespraak zei dat, als wij nu de goedkeuring van de Grondwet vertragen, het later zeer moeilijk zal zijn om alsnog ons doel te bereiken. Dat is terecht. Dan zal immers het collectieve geheugen verloren zijn verdwenen; dan zullen anderen aan het stuur staan en dan zal het na anderhalf jaar nagenoeg onmogelijk zijn om een project nieuw leven in te blazen. Ik denk dat het Ierse voorzitterschap er daarom tot nu toe goed aan heeft gedaan om in tal van bilaterale gesprekken na te gaan of overeenstemming bereikt kan worden.

Met de heren Hänsch, Duff en anderen heb ik de afgelopen maanden veel hoofdsteden bezocht. Wij hebben de indruk dat iedereen het grondwettelijk proces wil afsluiten. Er is maar een punt waarover wij geen overeenstemming hebben kunnen bereiken. Naar mijn mening worden echter degenen die tegen een akkoord zijn steeds minder talrijk. Daarom, en omdat het later alleen maar moeilijker wordt, moeten wij het Iers voorzitterschap ertoe aanmoedigen om op 25 maart tijdens de top een voorstel te doen voor de bijeenroeping vóór 1 mei van een buitengewone top, waarop dan een besluit kan worden genomen.

Als wij dat niet doen, lopen wij het risico dat wij de link tussen uitbreiding en meer efficiëntie in de Europese Unie moeten opgeven, dat wij moeten afzien van ons streven om met de Grondwet de Europese Unie een waardeoriëntatie en de burgers meer macht te geven, de burgers die via de verkiezingen voor het Europees Parlement de voorzitter van de Commissie kunnen kiezen en via het Handvest van de grondrechten rechten op onder meer bescherming kunnen krijgen.

Ik vind dat wij dit doel ook niet in gevaar mogen brengen door te blijven hameren op de mythe van het cruciale verschil tussen grote en kleine lidstaten. Ik ben al vierentwintig jaar lid van dit Parlement en heb nog nooit meegemaakt dat in de Raad of in het Europees Parlement werd gestemd uitgaande van de lijn: groot tegen klein. Er wordt gestemd op basis van belangen: wijn producerend of geen wijn producerend, enzovoorts. Dat is de werkelijkheid, en daarom zou die mythe ons niet mogen beletten een besluit te nemen. De regeringsleiders moeten duidelijk uitkomen voor hun verantwoordelijkheid en mogen zich niet daarachter verschuilen.

(Applaus)

Daarom wil ik één ding duidelijk zeggen: wij hebben de werkelijk unieke kans om met deze Grondwet een echt verenigd Europa te vormen, een Europa van gelijkwaardige naties en staten. Als die Grondwet mislukt, valt Europa weer uiteen in groepen met verschillende snelheden en grenzen. Dat zal weliswaar niet onmiddellijk gebeuren maar wel geleidelijk. Dat is de verantwoordelijkheid van de 25 staatshoofden en regeringsleiders, en zij moeten die op zich nemen.

Staat u mij toe slechts nog één punt ter vergelijking te noemen. In mijn land heeft in 1848 een bijeenkomst plaatsgevonden in de Pauls-kerk, die een democratische grondwet heeft opgesteld en een democratisch Duitsland mogelijk gemaakt zou hebben. De koning van Pruisen weigerde die grondwet en de kroon van een democratisch Duitsland aan te nemen. Wij weten zeer goed welke gevolgen dit heeft gehad voor de geschiedenis van mijn land en van Europa. De staatshoofden en regeringsleiders zijn de monarchen van nu. Ik hoop dat zij niet dezelfde historische fout begaan als de koning van Pruisen in 1848.

(Applaus)