Toespraken

Toespraak van de heer Wim van Velzen,
Ondervoorzitter van de EVP-ED-Fractie
in het Europees Parlement,
op woensdag, 24 september 2003

Resultaat van de bijeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (Cancun, 10/14 september 2003)





Wim van Velzen (EVP-ED). - Mijnheer de Voorzitter, Commissarissen, collega's, de EVP-ED-Fractie is buitengewoon teleurgesteld over de uitkomst van Cancún. We hebben daar gezeten en de onderhandelingen gezien tussen een aantal hoofdrolspelers, de Verenigde Staten, de Europese Unie, de G-21, de ACS-landen, enz. We hebben de discussies over de landbouw gevolgd. Wij hebben concessies gedaan en we hebben er uiteindelijk niets voor teruggekregen. Ik vind dat een vrij slecht signaal. We zien een aarzelend mondiaal economisch herstel. We zitten met steeds meer vragen rond het functioneren van multilaterale organisaties en uiteindelijk worden de minst ontwikkelde landen hier het slachtoffer van. We kunnen dus absoluut niet blij zijn met hetgeen er in Cancún is gebeurd. Dan dringen zich dus de vragen op waar de Commissaris en de Raadsvoorzitter al op in zijn gegaan: waardoor is Cancún mislukt en hoe moeten we verder?

Laat ik eerst namens de EVP-ED-Fractie de twee Commissarissen en de Raadsvoorzitter bedanken en hen ook, hoe vreemd het ook moge klinken, gelukwensen met hun enorme inzet. Aan hen heeft het absoluut niet gelegen en mijn fractie verzet zich dan ook nadrukkelijk tegen stemmen, ook in dit huis, als zouden de Europese Unie en met name onze Commissarissen verantwoordelijk zijn voor het echec. Integendeel, zou ik zeggen, de schuld ligt absoluut niet bij hen. Ik wil ook de Raadspresident van harte bedanken voor zijn openheid en zijn samenwerking met het Europees Parlement.

Toch moeten we een aantal punten van evaluatie met elkaar doornemen. In de eerste plaats de vraag: waren het EU-standpunt en de EU-onderhandelingsresultaten voldoende helder voor de verschillende delegaties? Mijnheer de Voorzitter, wij zijn in de wandelgangen genoeg mensen tegengekomen, parlementariërs, ministers, enzovoort, waarvan wij het gevoel hadden dat zij onvoldoende op de hoogte waren van het standpunt van de Europese Unie op het gebied van de landbouw. Ook wist men vaak onvoldoende wat de precieze aanbiedingen van de Europese Unie waren. Wij vragen ons dan ook af of de ambassadeurs van de EU-landen en onze eigen ambassadeurs niet meer inspanningen hadden kunnen verrichten in de periode vóór de conferentie, en zelfs of de Raad en de aanwezige ministers op dat punt hun maximale energie hebben gebruikt. U herinnert zich zeker, Raadsvoorzitter, dat wij in een gesprek met u er nadrukkelijk om hebben gevraagd offensiever te zijn.

Dan de G-21. Het is eigenlijk terecht - velen hebben dat al opgemerkt en het is ook nu weer gebleken - dat met name Brazilië bij de algemene beschouwingen in de Verenigde Naties een positie in de Veiligheidsraad heeft geclaimd. Daarmee is natuurlijk ook helder geworden dat dit veeleer geopolitiek gemotiveerd was dan dat er iets meer achter zat. Als gevolg daarvan zijn echter wel de belangen van de minst ontwikkelde landen geweldig in de tang genomen. Ik vind dan ook dat de G-21 een heel grote eigen verantwoordelijkheid draagt. Mijn fractie heeft zich voorts enigszins verbaasd getoond over het gedrag van sommige NGO's - helaas ook nog door de EU gesubsidieerd - in verband met hun in onze ogen niet erg constructieve rol met betrekking tot de WTO. Misschien moeten we daar ook eens met elkaar over spreken.

Ten slotte, Voorzitter, in een evaluatie moet natuurlijk ook het functioneren van de WTO zelf worden meegenomen. Hoe verder? Er moeten meer spelregels komen. We zullen, denk ik, ook moeten nagaan of onze ambassadeurs in Genève wat meer moeten worden aangevuurd. We zullen de ministersconferentie die begin volgend jaar moet gaan plaatsvinden op een betere manier moeten voorbereiden. We zullen met de GATS sneller door moeten gaan, maar wij als Europees Parlement zullen ook het een en ander kunnen doen en de resolutie is in die zin ook een uitnodiging. Ik zou tegen de Commissarissen willen zeggen: we gaan door met een multilaterale benadering, we kunnen niet anders. Bilaterale relaties hebben alleen maar tot resultaat dat de zwaksten eronder lijden. Voorts vind ik dat we heel goed moeten nadenken of en wanneer we weer concessies gaan doen, want als we er niets voor terugkrijgen, dan denk ik dat we onderhandelen in een virtuele situatie en dat komt de belangen van de Europese Unie niet ten goede.