Toespraken

Toespraak van de heer Hans-Gert Poettering
Voorzitter van de EVP-ED-Fractie
in het Europees Parlement
op woensdag, 4 september 2002

Irak



Poettering (EVP-ED). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, commissaris Patten, collega’s, de aanleiding voor dit debat en het debat in de internationale gemeenschap is het dictatoriale en misdadige regime van Saddam Hoessein. De kern van het kwaad ligt in Irak, niet in de Verenigde Staten van Amerika. De voorzitter van de Raad en de commissaris wezen er reeds op dat Saddam Hoessein al eerder massavernietigingswapens heeft ingezet tegen zijn eigen bevolking en tegen zijn buurlanden. Hij was verantwoordelijk voor de invasie in Koeweit. Als hij massavernietigingswapens blijft vergaren en produceren vormt dat een bedreiging voor het Midden-Oosten en de gehele internationale gemeenschap. Wie oorlog wil voorkomen, moet verhinderen dat Saddam Hoessein biologische, chemische of kernwapens kan inzetten.

Het volkerenrecht wordt door Saddam Hoessein met voeten getreden. Hij moet de wapeninspecteurs van de VN onvoorwaardelijk en onbeperkt toegang verlenen in Irak. Dat eisen wij als Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten. Saddam Hoessein zal zich moeten onderwerpen aan de eisen van de Verenigde Naties en daarom moeten wij druk blijven uitoefenen op de Irakese dictator. Hij spint garen bij een verdeeld Europa en daarom is het onaanvaardbaar - ik zeg het in alle rust - als de bondskanselier vindt dat Duitsland in deze kwestie een eigen koers moet varen. Dat is koren op de molen van Saddam Hoessein en een verzwakking van de eensgezindheid en solidariteit van Europa. Alleen als de Europese Unie als één blok optreedt kunnen wij invloed uitoefenen. Er kan alleen maar sprake zijn van een Europese koers.

De Amerikaanse president heeft toegezegd uitgebreid overleg te zullen plegen met zijn bondgenoten. Wij roepen onze Amerikaanse vrienden op alle informatie waarover zij beschikken met hun bondgenoten te delen. Geweld is alleen gerechtvaardigd als alle andere middelen hebben gefaald. Het monopolie over de besluitvorming en het militair optreden dient bij de Verenigde Naties te worden gelegd. Militair ingrijpen mag alleen als uiterste redmiddel een optie zijn, maar ook dan dienen de volgende vragen beantwoord te worden.

Ten eerste, zal de antiterreurcoalitie die door president Bush na 11 september op vakkundige wijze is gesmeed, blijven bestaan?

Ten tweede, bestaat er een duidelijk recept over wat er daarna moet gebeuren in het Midden-Oosten? In dat verband kan ik de woorden van commissaris Patten, die verklaarde dat er een vredesregeling moet komen tussen Israël en Palestina alleen maar beamen. Er moet een Palestijnse staat komen die vreedzaam kan bestaan naast de staat Israël.

Ten derde, wat zijn de gevolgen? Welke gevolgen zal een militair optreden hebben voor onze betrekkingen met de Arabische en islamitische wereld waarmee wij op basis van partnerschap en, zo mogelijk, vriendschap willen omgaan? Mijn recente bezoek aan Saoedi-Arabië, Dubai en Katar heeft mij doen beseffen hoe belangrijk een antwoord op deze vraag is.

Deze vragen moeten beantwoord worden. Hiertoe zullen wij met de Verenigde Staten van Amerika op één lijn moeten zien te komen. Ook in Amerika worstelt men overigens met deze vragen. Per slot van rekening zijn het niet alleen vice-president Cheney en minister van Defensie Rumsfeld die zich hierover uitspreken. Ook minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, de voormalige minister van Buitenlandse Zaken, James Baker, en de voormalige veiligheidsadviseur van de vader van de president, Brent Scowcroft houden er eigen meningen op na. Er is dan ook geen enkele reden voor anti-Amerikanisme in dit debat, want in Amerika is dit vraagstuk evenals in Europa een bron van discussie. Het is uiteindelijk van belang dat de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie uitkomen op een gezamenlijk standpunt.

Ik roep onze Amerikaanse vrienden op niet toe te geven aan de verleiding van het unilateralisme en af te zien van eigenmachtig optreden. Het gaat daarbij niet alleen om de kwestie Irak, maar ook om de bejegening van het Internationale Strafhof. Ik roep alle partijen en alle regeringen in de Europese Unie op niet te kiezen voor een solotoer, maar de Europese lijn te volgen. Verder roep ik onze Amerikaanse vrienden op om eveneens bij andere vraagstukken, Kyoto bijvoorbeeld, maar ook de kwestie Irak, samen met de Europeanen op te trekken.

Ik heb de indruk dat onze Amerikaanse vrienden in hun betrekkingen met Europa zich eerder richten op bilaterale samenwerking met Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië, Italië en de andere landen van Europa dan op Europa als geheel. President Bush heeft een belangrijke toespraak gehouden in de Bundestag in Berlijn, waar hij over van alles en nog wat heeft gesproken maar waar het begrip Europese Unie geen enkele maal is gevallen. Hieruit blijkt hoe belangrijk het is dat wij onze dialoog met de Amerikaanse regering versterken!

Ik ben er sterk voorstander van om de Amerikaanse president binnenkort uit te nodigen voor een bezoek aan het Europees Parlement. Bij mijn weten was president Reagan in 1986 de laatste Amerikaanse president die in het Europees Parlement een toespraak gehouden heeft. Het zou een goede bijdrage leveren aan de verbetering van de betrekkingen met Amerika, met onze Amerikaanse partners en vrienden. De dialoog met Amerika moet versterkt worden. Wij moeten eensgezind het hoofd bieden aan de gevaren waarvoor Saddam Hoessein ons stelt, maar eerst en vooral moeten wij als Europeanen, als landen van de Europese Unie, als Europese Unie in haar geheel gemeenschappelijk en als één blok naar buiten toe optreden. Bij onderlinge verdeeldheid zullen wij geen invloed kunnen uitoefenen! Daarom heeft een eensgezind optreden van de Europese Unie in de wereld de hoogste prioriteit.

(Applaus van rechts)