Toespraken

Toespraak van de heer Hans-Gert Poettering,
Voorzitter van de EVP-ED-Fractie,
in het Europees Parlement
op woensdag, 14 november 2001

Verklaringen van Raad en Commissie - Internationale situatie

Poettering (EVP-ED). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega' s, eergisteren is een vliegtuig neergestort boven New York. Opnieuw hebben wij allen onze adem ingehouden in de vrees dat er opnieuw een terreuraanslag was gepleegd. Het is een afschuwelijk ongeluk gebleken, maar godzijdank geen aanslag. Dat onze vermoedens maandag direct die kant opgingen, toont aan hoezeer het terrorisme ons leven heeft beïnvloed en dat wij niet eenvoudigweg kunnen overgaan tot de orde van de dag. Wij dienen het terrorisme te beschouwen als een enorme dreiging, waaraan wij op geestelijk, politiek, economisch en militair gebied het hoofd zullen moeten bieden. Ik kan uw betoog alleen maar toejuichen, mevrouw de voorzitter van de Raad. Het sluit aan op wat ik in het kort heb omschreven als: het terroristisch netwerk moet worden ontward. Daar gaat het ook om in Afghanistan. Wij hebben beelden gezien van de vreugde die heerst in Kabul, maar ook van mensen die op kennelijk brute wijze zijn afgeslacht. Daarom vragen wij de Noordelijke Alliantie, die onder leiding heeft gestaan van Ahmed Shah Massoed die wij hier in april nog hebben mogen begroeten, zich in Afghanistan en Kabul op te stellen zoals het verantwoordelijke leiders betaamt, de menselijke waardigheid te respecteren en op te komen voor een betere toekomst van dit zwaar beproefde land.

Mevrouw de voorzitter van de Raad, ik ben het met u eens dat nu de Verenigde Naties aan bod moeten komen. Het is een goede zaak dat onze Amerikaanse vrienden de Verenigde Naties erbij willen betrekken. Er is echter ook een coalitie nodig voor de wederopbouw van Afghanistan en daar zou de Europese Unie een belangrijke rol in moeten spelen. De fout dat wij in de jaren 80 en 90 Afghanistan aan zijn lot hebben overgelaten, mogen wij niet opnieuw maken. Dit keer dienen wij de Afghanen te hulp te schieten.

Mevrouw de voorzitter van de Raad, het is triest dat de Europese Unie in deze kwestie maar een marginale rol speelt. Het spreekt vanzelf dat militaire vraagstukken in de eerste plaats op nationaal niveau worden beslist. Wij Europeanen zijn nog niet zo ver dat wij hier als een eenheid op kunnen treden. Wat een paar landen van de Europese Unie zich de laatste tijd echter hebben gepermitteerd, acht ik bijzonder pijnlijk. Eerst was er naar aanleiding van de Raad van Gent het onderonsje tussen drie landen en toen volgde de gewraakte bijeenkomst in Londen. Ik moet u zeggen dat ik dit als zeer pijnlijk heb ervaren. De Europese Unie kent geen zelfbenoemde leiders; de Europese Unie heeft wel een Raadsvoorzitterschap en een Commissie. Kennelijk heeft men, waaronder de voorzitter van de Raad, het nodig gevonden zichzelf in Londen uit te nodigen, iets wat ik bijzonder pijnlijk heb gevonden. In Londen waren Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië, Spanje, Duitsland, Nederland en het Belgische voorzitterschap vertegenwoordigd. Griekenland, Portugal, Oostenrijk, Finland, Zweden, Luxemburg, Ierland en Denemarken waren echter niet van de partij. Ik had graag gezien dat het Belgische voorzitterschap - waar ik overigens zeer over te spreken ben - en met name premier Guy Verhofstadt tegen deze bijeenkomst had geprotesteerd. Het Raadsvoorzitterschap hoort niet om een uitnodiging te vragen, maar moet gewoon worden uitgenodigd op een bijeenkomst zoals in Londen. Ik hoop dat dit soort zaken in de toekomst op een andere manier zal worden afgehandeld om een dergelijke splijting binnen de Europese Unie te voorkomen.

Uiteraard dient men ook lering te trekken uit gemaakte fouten en ik hoop dat dit ook nu zal gebeuren. Onze fractie acht het van cruciaal belang dat er in communautair verband wordt opgetreden en niet alleen op het niveau van intergouvernementele samenwerking. Wij zijn voorstander van een communautair Europa en wij verwachten dat het Raadsvoorzitterschap in die geest vastberaden en moedig zal handelen. Als die verwachting wordt bewaarheid kan het Raadsvoorzitterschap en de Commissie rekenen op onze steun. Mijnheer Busquin, ik roep de Commissie, haar voorzitter en het voltallige college op de Europese boodschap duidelijk te laten horen! De Commissie moet zich in de discussie mengen en haar mening naar voren brengen. De Commissie mag hetgeen wij de laatste weken en maanden hebben gezien, niet zomaar over haar kant laten gaan. Wij hebben een kans als wij ons vastberaden tonen en ik kan u namens onze fractie verzekeren dat wij het Raadsvoorzitterschap en de Commissie krachtig zullen steunen wanneer wordt opgekomen voor het communautair belang van de Europese Unie. Dat is waartoe wij u willen oproepen. Als u hieraan gehoor geeft, zult u ons aan uw zijde vinden!

(Applaus)