Η 40ή επέτειος
των Χριστιανοδημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
(Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος)
Μάρτιος 1958 - Μάρτιος 1998

Χρονολογικό ιστορικό

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Την 1η Ιανουαρίου 1958 ετέθησαν σε ισχύ οι δυο Συνθήκες της Ρώμης περί ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ - ΕΥΡΑΤΟΜ).

Οι Συνθήκες αυτές σηματοδότησαν μια καμπή στην ιστορία του οργάνου που τότε ονομαζόταν Κοινή Συνέλευση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ). Στο εξής, η Κοινή Συνέλευση θα κάλυπτε και τις τρεις Κοινότητες. Αυξανόμενα από 78 σε 142, τα μέλη της κατανέμονταν ως εξής μεταξύ των έξι κρατών μελών:

Βέλγιο	14
Γαλλία	36
Ιταλία	36
Λουξεμβούργο	6
Ολλανδία	14
Δυτική Γερμανία	36

Αφετέρου, οι νέες Συνθήκες προέβλεπαν για τις εξουσίες της Κοινής Συνέλευσης μια τροποποίηση, ελάχιστη μεν, αλλά μεγάλης σημασίας. Ενώ η Συνθήκη ΕΚΑΧ τις χαρακτήριζε ως "ελεγκτικές" εξουσίες, το άρθρο 137 της Συνθήκης ΕΟΚ προβλέπει ήδη από το 1958 εξουσίες "διαβούλευσης και ελέγχου" και από μόνη τη λέξη "διαβούλευση" επήγασαν οι πολύ εκτεταμένες εξουσίες που το Κοινοβούλιο διαθέτει σήμερα στην εκπόνηση της νομοθεσίας.

Μέχρι τις πρώτες ευρωπαϊκές εκλογές του Ιουνίου 1979, τα μέλη διορίζονταν από και μέσα από τα εθνικά κοινοβούλια, σε συνάρτηση με τις εκεί εθνικές κομματικές ισορροπίες. Πάντως, οι βουλευτές δεν λειτουργούσαν στο πλαίσιο των εθνικών αντιπροσωπειών, αλλά στο πλαίσιο πολιτικών ομάδων, έστω κι αν τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχαν παρά μόνο τρεις: οι Χριστιανοδημοκράτες (πρώτη σε μέγεθος ομάδα), οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι. Ένας Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης, ο Hans Furler, ήταν ο Πρόεδρος της Κοινής Συνέλευσης της ΕΚΑΧ από το 1956 μέχρι το 1958.

Η νέα Συνέλευση των τριών Κοινοτήτων συνεδρίασε για πρώτη φορά το Μάρτιο 1958 στο Στρασβούργο.

Ένα μήνα πριν, η παλαιά Κοινή Συνέλευση είχε πραγματοποιήσει μια "συζήτηση απολογισμού", επί τη βάσει μιας έκθεσης του Pierre Wigny, Προέδρου της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας (και αργότερα Υπουργού Εξωτερικών του Βελγίου). Η έκθεση εξέταζε με ποιό τρόπο η Κοινή Συνέλευση είχε κάνει χρήση των εξουσιών της από την πρώτη συνεδρίασή της, το Σεπτέμβριο 1952, μέχρι εκείνη τη μέρα. Εξέφραζε επίσης την ελπίδα ότι η νέα Κοινή Συνέλευση θα διεδραμάτιζε κύριο ρόλο στη νέα, πιο φιλόδοξη Ευρώπη που στηριζόταν πάνω σε τρεις Κοινότητες. Όπως δήλωσε ο Ιταλός Eduardo Martino, εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών σ' εκείνη τη συζήτηση, βασικό έργο θα ήταν η οικοδόμηση της Ευρώπης ως πολιτικής, γεωγραφικής, οικονομικής και στρατιωτικής οντότητας.

Για σαράντα χρόνια, οι Χριστιανοδημοκράτες παραμένουν πιστοί σ' αυτή την αντίληψη.

1958

19 Μαρτίου
Συνεδρίαση της Κοινής Συνέλευσης των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Με 67 μέλη επί 142, οι Χριστιανοδημοκράτες είναι με διαφορά η μεγαλύτερη ομάδα.

19 Μαρτίου
Εκλογή του Robert Schuman, του Χριστιανοδημοκράτη υποψήφιου, στην Προεδρία της Κοινής Συνέλευσης, με την υποστήριξη και των τριών πολιτικών ομάδων. Είχε διατελέσει Υπουργός Οικονομικών, Υπουργός Εξωτερικών και Πρωθυπουργός της Γαλλίας. Το σχέδιό του περί συγχώνευσης και κοινής διαχείρισης των γαλλικών και γερμανικών γαιανθράκων (το "Σχέδιο Schuman", που εξαγγέλθηκε στις 9 Μαΐου 1950), οδήγησε στην ΕΚΑΧ, πρώτη έκδοση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Στη δεύτερη συνεδρίασή της, η Κοινή Συνέλευση υιοθέτησε την ονομασία "Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Συνέλευση". Το 1962, υιοθέτησε την ονομασία "Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο", στις τέσσερις γλώσσες εργασίας (Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ολλανδικά).

6 Οκτωβρίου
Εκλογή του Alain Poher στην Προεδρία της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, δηλώνει ότι "στη θεσμική τάξη, στο Κοινοβούλιο ανήκει να εκφράζει τα αισθήματα της κοινής γνώμης, της οποίας η υποστήριξη είναι όλο και πιο αναγκαία για το έργο μας. Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πρέπει να κάνει τις κυβερνήσεις και τα εκτελεστικά όργανα να καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή Ιδέα είναι μια ζωντανή πραγματικότητα που θα επικρατήσει, προς όφελος της ειρήνης και της ευημερίας όλων μας".

Ο Alain Poher, που ακολούθως διετέλεσε Πρόεδρος της Γαλλικής Γερουσίας, άσκησε τα καθήκοντά του επί οκτώ έτη. Το Μάρτιο 1966, εξελέγη Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1960

17 Μαΐου
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνει το πρώτο σχέδιο Σύμβασης για την άμεση εκλογή του.

1961

Ίδρυση της Παγκόσμιας Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης στο Σαντιάγο της Χιλής.

9 Ιουλίου
Υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΟΚ-Ελλάδας.

31 Ιουλίου, 9-10 Αυγούστου
Αιτήσεις ένταξης της Ιρλανδίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Δανίας. Αποτυχία των διαπραγματεύσεων στις 29 Ιανουαρίου 1963, μετά το βέτο του Charles de Gaulle για τη βρετανική ένταξη.

1965

8 Απριλίου
Υπογραφή της Συνθήκης Συγχώνευσης, που προέβλεπε την ίδρυση ενός ενιαίου Συμβουλίου και μιας ενιαίας Επιτροπής για την ΕΚΑΧ, την ΕΟΚ και την ΕΥΡΑΤΟΜ. Η Συνθήκη ετέθη σε ισχύ τον Ιούλιο 1967.

3 Μαΐου
Οι "Νέες Διεθνείς Ομάδες" υιοθετούν την ονομασία "Ευρωπαϊκή Χριστιανοδημοκρατική Ένωση" (UEDC).

30 Ιουνίου
Κρίση στην Κοινότητα λόγω των διαφωνιών ως προς τη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής, τις δημοσιονομικές εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και το ρόλο της Επιτροπής: πολιτική των κενών εδράνων από τον De Gaulle.

1966

30 Ιανουαρίου Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου. Όσο καιρό θα παραμένει σε ισχύ αυτή η "συμφωνία περί ύπαρξης διαφωνίας", τα μεμονωμένα κράτη μέλη, αντίθετα από ό,τι προβλέπει η Συνθήκη, θα έχουν γενικό δικαίωμα βέτο όποτε εκτιμούν ότι διακυβεύεται κάποιο εθνικό συμφέρον τους. Η Χριστιανοδημοκρατική Ομάδα ποτέ δεν αποδέχθηκε αυτή την αρχή.

1967

10-11 Μαΐου
Νέες αιτήσεις ένταξης της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας και της Δανίας. Το Δεκέμβριο 1967, το δεύτερο βέτο του De Gaulle θέτει τέρμα στις διαπραγματεύσεις.

1968

28 Ιουνίου
Έναρξη ισχύος του Κανονισμού περί κοινού δασμολογίου, μετά την κατάργηση, 18 μήνες ενωρίτερα του προβλεπομένου, των τελωνειακών δασμών και των ποσοστώσεων στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές.

1969

25 Νοεμβρίου
Ο Γερμανός Hans-August Lücker εκλέγεται Πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας. Ενισχύει την εθνική βάση της ομάδας, επεκτείνοντας τους θεσμικούς και οργανωτικούς δεσμούς της με τα εθνικά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, σε συνεργασία με τον Πρόεδρο της UEDC, Mariano Rumor. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα προς την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

1-2 Δεκεμβρίου
Διάσκεψη Κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων στη Χάγη. Κατ' αρχήν αποφάσεις για την υλοποίηση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης το 1980, για την έναρξη διαπραγματεύσεων με το σύνολο των υποψηφίων προς ένταξη χωρών και για την πολιτική συνεργασία.

1970

21-22 Απριλίου
Υπογραφή της Συνθήκης για την τροποποίηση ορισμένων δημοσιονομικών διατάξεων, απόφαση περί αντικατάστασης των οικονομικών εισφορών των κρατών μελών με ίδιους κοινοτικούς πόρους και περί επέκτασης των δημοσιονομικών εξουσιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

27 Απριλίου
Ίδρυση της διαρκούς διάσκεψης των ηγετών των χριστιανοδημοκρατικών κοινοβουλευτικών ομάδων και κομμάτων των κρατών μελών και του προεδρείου της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

30 Ιουνίου
Έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Δανίας, της Ιρλανδίας, της Νορβηγίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

1973

1η Ιανουαρίου
Ένταξη της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στην Κοινότητα (ο νορβηγικός λαός απέρριψε με δημοψήφισμα τη Συνθήκη Ένταξης).

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αριθμεί πλέον 198 βουλευτές, εκ των οποίων μόνο 52 είναι χριστιανοδημοκράτες. Μια νέα πολιτική

ομάδα δημιουργείται, η Ευρωπαϊκή Συντηρητική Ομάδα, συγκροτούμενη από βρετανούς και δανούς βουλευτές. Οι ιρλανδοί βουλευτές του Fine Gael προσχωρούν στους Χριστιανοδημοκράτες.

1974

10-11 Δεκεμβρίου Διάσκεψη Κορυφής των Παρισίων. Στο εξής, οι διασκέψεις κορυφής θα ονομάζονται "συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου". Ο Leo Tindemans, χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του Βελγίου, καλείται να εκπονήσει έκθεση μέχρι τα τέλη του 1975 για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η έκθεσή του παρουσιάζεται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Ιανουάριο του 1976.

1975

14 Ιανουαρίου
Έγκριση από το Κοινοβούλιο της έκθεσης Patijn για το σχέδιο Σύμβασης περί εκλογής των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία.

28 Φεβρουαρίου
Υπογραφή της Σύμβασης του Λομέ, με 46 αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού.

5 Ιουνίου
Στο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα δυο τρίτα των ψήφων είναι υπέρ της παραμονής της χώρας στην Κοινότητα.

12 Ιουνίου
Αίτηση ένταξης της Ελλάδας.

10 Ιουλίου
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνει την έκθεση περί Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Βέλγου χριστιανοδημοκράτη Alfred Bertrand (Πρόεδρου της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας από το 1975 μέχρι το 1977). Αποτελώντας τη συμβολή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην (βλ. ανωτέρω) έκθεση Tindemans, η έκθεση αυτή εφιστά την προσοχή κυρίως επί των ακολούθων σημείων:

- το μελλοντικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να διαθέτει εκτεταμένες δημοσιονομικές και ελεγκτικές εξουσίες και να γίνει το πραγματικό νομοθετικό όργανο της Κοινότητας (ή τουλάχιστον να έχει ισοδύναμα δικαιώματα);

- θα πρέπει να συμπληρωθεί με ένα ευρωπαϊκό κέντρο λήψης αποφάσεων, που να έχει το χαρακτήρα μιας πραγματικής ευρωπαϊκής κυβέρνησης, ανεξάρτητης από τις εθνικές κυβερνήσεις και υπεύθυνης ενώπιον του κοινοβουλίου της Ένωσης;

- η συνεργασία των κρατών μελών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων σε επίπεδο Ένωσης θα πρέπει να διασφαλισθεί μέσω μιας Βουλής των Κρατών;

- οι εξουσίες των διαφόρων οργάνων, τόσο μεταξύ τους όσο και έναντι των κρατών μελών, θα πρέπει να ορισθούν σαφώς και λεπτομερώς.

Η ψηφοφορία στην Ολομέλεια δείχνει ότι οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Συντηρητικοί είναι θερμοί υποστηρικτές της έκθεσης και του σχετικού ψηφίσματος ενώ, από τους Σοσιαλιστές, οι Εργατικοί δηλώνουν αποχή, όπως αποχή δηλώνουν και οι δανοί Φιλελεύθεροι. Ο μεν εκπρόσωπος της γκωλικής ομάδας των Ευρωπαίων Δημοκρατών της Προόδου δηλώνει συγκρατημένα ότι συμφωνεί, τα δε περισσότερα μέλη της ομάδας του δεν συμμετέχουν στην ψηφοφορία. Οι Κομμουνιστές ψηφίζουν κατά.

22 Ιουλίου
Υπογραφή της δεύτερης Συνθήκης περί τροποποίησης ορισμένων οικονομικής φύσεως διατάξεων των Συνθηκών και θέσπισης μιας διαδικασίας συνδιαλλαγής. Η Συνθήκη ενισχύει τις δημοσιονομικές εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ορίζει την ίδρυση ενός Ελεγκτικού Συνεδρίου.

1976

26 Ιανουαρίου
Δημιουργία της επιτροπής που είναι επιφορτισμένη με την ίδρυση της UETDC (Ευρωπαϊκή Ένωση Χριστιανοδημοκρατών Εργατών), που αργότερα θα ενταχθεί στην UEDC. Το πρόγραμμα εργασιών της UETDC διαρθρώνεται γύρω από τους ακόλουθους τομείς: εργασία και πολιτική στον τομέα της απασχόλησης, οικογενειακή πολιτική, διατήρηση της ανταγωνιστικότητας μέσω του περιορισμού και του ελέγχου των ενεργειών των πολυεθνικών εταιρειών και βελτίωση του εργασιακού περιβάλλοντος.

16 Φεβρουαρίου
Το Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (ΚΟΜΕΚΟΝ) διαβιβάζει στο Συμβούλιο των Υπουργών ένα σχέδιο Συμφωνίας ΕΟΚ-ΚΟΜΕΚΟΝ. Πρόκειται για την πρώτη επίσημη αναγνώριση της ΕΟΚ εκ μέρους των χωρών μελών του ΚΟΜΕΚΟΝ. Οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, το 1980.

21 Φεβρουαρίου
Έγκριση του Μανιφέστου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χριστιανοδημοκρατών (UEDC), στο Παρίσι.

29 Απριλίου
Ίδρυση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στις Βρυξέλλες. Μέλη είναι 12 χριστιανοδημοκρατικά κόμματα από 7 χώρες της Κοινότητας. Το Καταστατικό επιτρέπει την ένταξη και άλλων κεντρώων κομμάτων, με την προϋπόθεση ότι δέχονται να ασπασθούν τις χριστιανοδημοκρατικές αξίες. Πρόκειται εδώ για ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για τις χώρες εκείνες της Κοινότητας που, για ιστορικούς λόγους, δεν έχουν κόμμα που να φέρει ρητώς τον τίτλο του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος.

8 Ιουλίου
Συνεδρίαση για τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο Λουξεμβούργο. Ο Leo Tindemans, χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του Βελγίου, εκλέγεται Πρόεδρος. Μεταξύ των ιδρυτών είναι και ο Wilfried Martens, μεταγενέστερα πρωθυπουργός του Βελγίου και, από το 1990, Πρόεδρος του ΕΛΚ (καθώς και της Ομάδας του ΕΛΚ από το 1994).

12-13 Ιουλίου
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών εγκρίνει τη Σύμβαση περί εκλογής των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία και ορίζει σε 410 τον αριθμό των απ' ευθείας εκλεγομένων βουλευτών. Οι διατάξεις που διέπουν τις πρώτες ευρωπαϊκές εκλογές (για τις οποίες ως ύστατη προθεσμία ορίζεται το 1978), ανακοινώνονται με την Πράξη του 1976 περί εκλογής των αντιπροσώπων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία.

1977

Μάρτιος
Εκλογή του χριστιανοδημοκράτη Emilio Colombo, πρώην υπουργού εξωτερικών και πρωθυπουργού της Ιταλίας, στην Προεδρία του Κοινοβουλίου.

28 Μαρτίου
Αίτηση ένταξης της Πορτογαλίας.

5 Μαΐου
Εκλογή του γερμανού Egon Klepsch στην Προεδρία της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας. Ασκεί τα καθήκοντά του μέχρι το 1982 και επανεκλέγεται το 1984. Από το 1992 μέχρι το 1994, θα είναι Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

25 Μαΐου
Τα τρία ολλανδικά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα παρουσιάζουν για πρώτη φορά κοινό ψηφοδέλτιο στις βουλευτικές εκλογές, υπο τον τίτλο "Christen Demokratisch Appél".

28 Ιουλίου
Αίτηση ένταξης της Ισπανίας.

1978

6-7 Μαρτίου
Το πρώτο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) στις Βρυξέλλες εγκρίνει ένα πολιτικό πρόγραμμα με τίτλο "Μαζί για μια Ευρώπη ελεύθερων ανθρώπων": "Εμείς, το ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, ... επιθυμούμε την ενότητα της Ευρώπης, εμπνεόμενοι από την επιτυχή πολιτική χριστιανοδημοκρατών πολιτικών όπως οι Robert Schuman, Alcide De Gasperi και Konrad Adenauer, που έβαλαν τα θεμέλια για τις επιτυχίες που σημειώθηκαν μέχρι σήμερα. Με το ίδιο πνεύμα, είμαστε σταθερά αποφασισμένοι να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε αυτό το ιστορικό έργο, του οποίου πολιτική κορύφωση θα είναι η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας σαν κι αυτή που πρότεινε ο Robert Schuman στις 9 Μαΐου 1950".

14 Μαρτίου
Η ομάδα αλλάζει τίτλο και γίνεται "Χριστιανοδημοκρατική Ομάδα (Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος)".

4-5 Δεκεμβρίου
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών αποφασίζει τη δημιουργία του ΕΝΣ (Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος) και τη συγκρότηση μιας επιτροπής (των τριών σοφών) που θα εξετάσει τις επιπτώσεις της διεύρυνσης επί των θεσμών και των διαδικασιών. Το ΕΝΣ ετέθη σε ισχύ το Μάρτιο 1979.

1979

22-23 Φεβρουαρίου
Δεύτερο συνέδριο του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες. Έγκριση ενός εκλογικού προγράμματος και έκκληση προς όλους τους ευρωπαίους πολίτες να συμμετάσχουν εποικοδομητικά στις ευρωπαϊκές εκλογές.

28 Μαΐου
Υπογραφή στην Αθήνα της Συνθήκης Ένταξης της Ελλάδας. Την 1η Ιανουαρίου 1981, η Ελλάδα έγινε το 10ο κράτος μέλος.

7-10 Ιουνίου Πρώτες ευρωπαϊκές εκλογές. Το συνολικό ποσοστό συμμετοχής είναι 61% (111 εκατομμύρια ψηφοφόροι επί συνόλου 180 εκατομμυρίων). Τα κόμματα που είναι μέλη της Ομάδας του ΕΛΚ συγκεντρώνουν 32,8 εκατομμύρια ψήφους (29,6%) και λαμβάνουν 107 έδρες. Τα σοσιαλιστικά και κοινωνικοδημοκρατικά κόμματα συγκεντρώνουν 29,5 εκατομμύρια ψήφους (26,6%) και λαμβάνουν 112 έδρες.

Το ΕΛΚ συγκέντρωσε κάπου 3,3 εκατομμύρια ψήφους περισσότερες από τους σοσιαλιστές, παρ' όλο ότι δεν υπήρχαν υποψήφιοι ΕΛΚ στη Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα σοσιαλιστικά κόμματα παρουσίασαν υποψήφιους και στα εννέα κράτη μέλη.

17 Ιουλίου
Η ομάδα αλλάζει τίτλο και γίνεται "Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Ομάδα Χριστιανοδημοκρατών)".

17-20 Ιουλίου
Συνεδρίαση συγκρότησης σε σώμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εξελέγη με άμεση ψηφοφορία, στο Στρασβούργο. Με την υποστήριξη της Ομάδας του ΕΛΚ, η κυρία Simone Veil, γαλλίδα πολιτικός και μέλος της Φιλελεύθερης και Δημοκρατικής Ομάδας, εκλέγεται Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου.

13 Δεκεμβρίου Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απορρίπτει τον κοινοτικό προϋπολογισμό του 1980 με πλειοψηφία 288 ψήφων έναντι 64 και μιάς αποχής.

1980

10 Ιουλίου
Δημιουργία του Ιδρύματος του ΕΛΚ για την Αφρική, με σκοπό την προαγωγή των ανταλλαγών ιδεών μεταξύ κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών οργανώσεων δημοκρατικών πεποιθήσεων στην Αφρική και την Ευρώπη και την εκπόνηση κοινών προγραμμάτων συνεργασίας μέσα στο πνεύμα της Σύμβασης του Λομέ (άρθρο 3 του Καταστατικού του Ιδρύματος).

1-2 Οκτωβρίου
Τρίτο συνέδριο του ΕΛΚ στην Κολωνία.

7 Οκτωβρίου
Επανεκλογή του Leo Tindemans στην Προεδρία του ΕΛΚ.

29 Οκτωβρίου Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση της ισογλυκόζης. Αναγνωρίζεται το δικαίωμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη για να να υπερασπίζεται τις εξουσίες του. Ο κανονισμός που είχε εγκριθεί από το Συμβούλιο χωρίς προηγούμενη γνωμοδότηση του Κοινοβουλίου, κηρύσσεται άκυρος και μηδέποτε υπάρξας.

1981

1η Ιανουαρίου
Η Ελλάδα γίνεται το 10ο κράτος μέλος της Κοινότητας. Ο αριθμός των ευρωβουλευτών αυξάνεται σε 434. Τα μέλη του κόμματος της "Νέας Δημοκρατίας" εγγράφονται στο Κοινοβούλιο ως ανεξάρτητοι (στην Ελλάδα, ευρωπαϊκές εκλογές έγιναν στις 18 Οκτωβρίου 1981).

10 Φεβρουαρίου
Ο Πρόεδρος της Αιγυπτιακής Αραβικής Δημοκρατίας Anouar El Sadate είναι ο πρώτος αρχηγός τρίτης χώρας που εκφωνεί λόγο ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

2-3 Απριλίου
Παρουσία του Πάπα Ιωάννη-Παύλου Β', τελετή εορτασμού στη Ρώμη της εκατοστής επετείου από τη γέννηση του Alcide De Gasperi. Φλογερός υποστηρικτής της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ο De Gasperi διεδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Ιταλίας μετά τον πόλεμο και στην οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

19 Νοεμβρίου
Ο Emilio Colombo και ο Hans Dietrich Genscher, υπουργοί εξωτερικών της Ιταλίας και της Γερμανίας, παρουσιάζουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το σχέδιό τους για μια "Ευρωπαϊκή Πράξη". "Προτείνουμε να δώσουμε νέα πνοή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, να ενισχύσουμε τα κοινοτικά όργανα και να βελτιώσουμε τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, να προωθήσουμε και να αναπτύξουμε ευρύτερα τη ρεαλιστική διαδικασία της πολιτικής συνεργασίας μεταξύ των δέκα χωρών μας, ώστε να γενικεύσουμε τη συνεργασία στους τομείς της ασφάλειας, των πολιτισμικών, του δικαίου, να πλησιάσουμε περισσότερο στο βασικό στόχο που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, χάρη στην αμοιβαία ενίσχυση των πολιτικών και κοινωνικο-οικονομικών πτυχών μέσα από μια εξελικτική διεργασία διαδοχικής χάραξης και επίτευξης νέων κάθε φορά στόχων" (απόσπασμα από την ομιλία του Emilio Colombo).

23 Δεκεμβρίου
Η ελληνική αντιπροσωπεία της "Νέας Δημοκρατίας" εντάσσεται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΕΛΚ , ανεβάζοντας τον αριθμό των μελών της Ομάδας σε 117, σε ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που αριθμεί 434 βουλευτές.

1982

20 Ιανουαρίου
Ο Paolo Barbi είναι ο πρώτος Ιταλός που αναλαμβάνει την Προεδρία της ομάδας ΕΛΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

30 Ιουνίου
Συμφωνία Συμβουλίου, Επιτροπής και Κοινοβουλίου επί της δημοσιονομικής διαδικασίας. Οι τρεις Πρόεδροι υπογράφουν μια συμφωνία που ορίζει τις αρμοδιότητες των οργάνων που ασχολούνται με την κατάρτιση του κοινοτικού προϋπολογισμού.

15 Σεπτεμβρίου
Προσφυγή του Κοινοβουλίου κατά του Συμβουλίου (άρθρο 175 της Συνθήκης ΕΟΚ) διότι αυτό το τελευταίο παρέλειψε να χαράξει μια κοινή πολιτική στον τομέα των μεταφορών. Η απόφαση της 22ας Μαΐου 1985 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ερμηνεύεται εν γένει ως μια νίκη του Κοινοβουλίου.

6-8 Δεκεμβρίου
Τέταρτο συνέδριο του ΕΛΚ στο Παρίσι.

1984

14 Φεβρουαρίου
Έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ευρεία υποστήριξη της Ομάδας του ΕΛΚ, του σχεδίου Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (έκθεση Spinelli).

24 Απριλίου
Το πέμπτο συνέδριο του ΕΛΚ στη Ρώμη εγκρίνει ένα πρόγραμμα δράσης για την κοινοβουλευτική περίοδο 1984-1989 με τίτλο "Ενοποίηση της Ευρώπης για την ειρήνη και την ελευθερία μέσα σε πνεύμα δικαιοσύνης".

10-13 Ιουνίου
Τα κόμματα που είναι μέλη της Ομάδας του ΕΛΚ λαμβάνουν 110 έδρες στις δεύτερες άμεσες ευρωπαϊκές εκλογές.

24 Ιουλίου
Ο χριστιανοδημοκράτης Pierre Pflimlin, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, εκλέγεται Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1985

14 Ιουνίου
Η Επιτροπή παρουσιάζει τις προτάσεις της (Λευκή Βίβλος Cockfield) για τα μέτρα που είναι αναγκαία για την υλοποίηση της ενιαίας αγοράς μέχρι το τέλος του 1992. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μιλάνου αποφασίσει τη διοργάνωση μιας διακυβερνητικής διάσκεψης με σκοπό την εξέταση των τροποποιήσεων που πρέπει να γίνουν στις Συνθήκες ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης αποφάσεων και να ενισχυθούν οι εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1986

1η Ιανουαρίου
Ένταξη της Πορτογαλίας και της Ισπανίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Τα μέλη του πορτογαλικού CDS, καθώς και των ισπανικών Union de Centro Democratico, Partido Nacionalista Vasco και Union Democratica de Catalunya εντάσσονται στην Ομάδα του ΕΛΚ. Το Ευθρωπαίκό Κοινοβούλιο αριθμεί πλέον 518 βουλευτές.

17-18 Φεβρουαρίου
Υπογραφή της Ευρωπαϊκής Ενιαίας Πράξης (ΕΕΠ) στο Λουξεμβούργο. Η ΕΕΠ επεκτείνει το πεδίο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία, ιδίως σε ό,τι αφορά τα μέτρα τα σχετικά με την ενιαία αγορά, καθιερώνει μια νέα διαδικασία δυο αναγνώσεων για τη γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μια διαδικασία σύμφωνης γνώμης για τις συμφωνίες που συνάπτονται με τρίτες χώρες. Τέλος, βελτιώνει το μηχανισμό συντονισμού της εξωτερικής πολιτικής.

10-12 Απριλίου
Έκτο συνέδριο του ΕΛΚ στη Χάγη.

1987

20 Ιανουαρίου
Εκλογή του Λόρδου Plumb, ηγέτη των βρετανών συντηρητικών βουλευτών, στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

1η Ιουλίου
Έναρξη ισχύος της ΕΕΠ. Από την ίδια ημέρα, το ΕΛΚ καθιερώνει μια κάποια συνεργασία με τη Σοσιαλιστική Ομάδα, προκειμένου να έχει το Κοινοβούλιο τη δυνατότητα να συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία και να συμμετέχει πλήρως στη διαδικασία της συνεργασίας.

26 Οκτωβρίου
Έγκριση στη Χάγη του "προγράμματος για την ευρωπαϊκή ασφάλεια", της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης, που σηματοδοτεί την αναζωογόνηση της ΔΕΕ ως ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ.

1988

15 Νοεμβρίου
Το Κοινοβούλιο εορτάζει με μια πανηγυρική συνεδρίαση την 100ή επέτειο της γέννησης του Jean Monnet.

7-8- Νοεμβρίου
Το έβδομο συνέδριο του ΕΛΚ, στο Λουξεμβούργο, εγκρίνει ένα πρόγραμμα δράσης για την κοινοβουλευτική περίοδο 1989-1994 με τίτλο "Το ΕΛΚ, αλληλέγγυο και αποτελεσματικό, στο πλευρό των πολιτών".

1989

15-18 Ιουνίου
Τρίτες άμεσες ευρωπαϊκές εκλογές. Τα κόμματα μέλη της Ομάδας του ΕΛΚ (συμπεριλαμβανομένου του ισπανικού κόμματος Partido Popular, που φεύγει από τους συντηρητικούς και προσχωρεί στην Ομάδα του ΕΛΚ), κατακτούν 122 έδρες.

17 Ιουλίου
Αίτηση ένταξης της Αυστρίας.

9 Νοεμβρίου
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου σηματοδοτεί το τέλος της διαίρεσης της Γερμανίας (η επίσημη ενοποίηση έγινε στις 3 Οκτωβρίου 1990).

1990

10 Μαΐου
Εκλογή του Wilfried Martens, πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου, στην Προεδρία του ΕΛΚ.

19 Ιουνίου
Οι χώρες του Benelux, η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία υπογράφουν τη Σύμβαση για την εφαρμογή της Συμφωνίας του Schengen του 1985 σχετικά με την απλοποίηση των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα των συμβαλλομένων χωρών.

3 Ιουλίου
Αίτηση ένταξης της Κύπρου.

16 Ιουλίου
Αίτηση ένταξης της Μάλτας.

15-16 Νοεμβρίου
Όγδοο συνέδριο του ΕΛΚ στο Δουβλίνο.

1991

1η Ιουλίου
Αίτηση ένταξης της Σουηδίας.

10 Δεκεμβρίου
Συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ένωσης (Συνθήκη του Μάαστριχτ, υπογραφείσα στις 7 Φεβρουαρίου 1992).

1992

Ιανουάριος
Εκλογή του Egon Klepsch, Προέδρου της Ομάδας του ΕΛΚ, στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Leo Tindemans τον διαδέχεται στην Προεδρία της Ομάδας του ΕΛΚ.

18 Μαρτίου
Αίτηση ένταξης της Φινλανδίας.

1η Μαΐου
Οι βρετανοί και δανοί συντηρητικοί βουλευτές προσχωρούν στην Ομάδα του ΕΛΚ.

2 Μαΐου
Υπογραφή στο Οπόρτο της Συνθήκης για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (με τη συμμετοχή των 12 κρατών μελών της Ένωσης και των 7 Μελών AELE (της Αυστρίας, της Φινλανδίας, της Ισλανδίας, του Λιχτενστάϊν, της Νορβηγίας της Ελβετίας και της Νορβηγίας). Στις 6 Δεκεμβρίου 1992, η Ελβετία μετά από δημοψήφισμα απορρίπτει τη Συνθήκη.

Ιούνιος-Σεπτέμβριος
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ απορρίπτεται μετά από δημοψήφισμα στη Δανία, εγκρίνεται στην Ιρλανδία και, με πολύ ισχνή πλειοψηφία, στη Γαλλία.

16 Σεπτεμβρίου
Μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπία επί των νομισμάτων ("Μαύρη Τετάρτη") απειλεί με κατάρρευση το μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών. Η βρετανική στερλίνα και η ιταλική λίρα εγκαταλείπουν το μηχανισμό.

11-13 Νοεμβρίου
Ένατο συνέδριο του ΕΛΚ στην Αθήνα.

25 Νοεμβρίου
Αίτηση ένταξης της Νορβηγίας.

11-12 Δεκεμβρίου
Αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Εδιμβούργου σχετικά με την έδρα των κοινοτικών οργάνων, τις οικονομικές προοπτικές μέχρι το 1999 και μια νέα ρύθμιση υπέρ της Δανίας.

1993

1η Ιανουαρίου
Έναρξη ισχύος της ενιαίας αγοράς.

18 Μαΐου
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ εγκρίνεται στη Δανία, μετά από ένα δεύτερο δημοψήφισμα.

23 Ιουνίου
Τεσσαρακοστή επέτειος της ίδρυσης της Χριστιανοδημοκρατικής Ομάδας της Κοινής Συνέλευσης της ΕΚΑΧ.

1η Νοεμβρίου Η έναρξη ισχύος της Συνθήκης του Μάαστριχτ σηματοδοτεί την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

8-10 Δεκεμβρίου
Το δέκατο συνέδριο του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες εγκρίνει ένα πρόγραμμα δράσης για την κοινοβουλευτική περίοδο 1994-1999 με τίτλο "Ευρώπη 2000: η ενότητα μέσα από την ποικιλομορφία".

1994

1η Ιανουαρίου
Έναρξη της δεύτερης φάσης της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

1η Απριλίου
Αίτηση ένταξης της Ουγγαρίας.

8 Απριλίου
Αίτηση ένταξης της Πολωνίας.

9-12 Ιουνίου
Τέταρτες άμεσες ευρωπαϊκές εκλογές. Η Ομάδα του ΕΛΚ κατακτά 157 έδρες.

Ιούνιος-Σεπτέμβριος
Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση εγκρίνεται με δημοψηφίσματα στην Αυστρία, στη Φινλανδία και στη Σουηδία, αλλά απορρίπτεται στη Νορβηγία.

Ιούλιος
Ο Wilfried Martens, πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, εκλέγεται στην Προεδρία της Ομάδας του ΕΛΚ. Ο χριστιανοδημοκράτης Jacques Santer, που έχει προταθεί από τα κράτη μέλη για να αναλάβει την Προεδρία της Επιτροπής, γίνεται αποδεκτός από το νεοεκλεγέν Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

1995

1η Ιανουαρίου
Ένταξη της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αριθμεί πλέον 626 βουλευτές. Τα μέλη του κόμματος Österreichische Volkspartei της Αυστρίας, του Kristdemokratiska Samhallspartiet και του Moderata Samling της Σουηδίας καθώς και του Kansallinen Kokoomus της Φινλανδίας και του Konservative Folkeparti της Δανίας προσχώρησαν στην Ομάδα του ΕΛΚ.

19 Ιανουαρίου
Η νέα Επιτροπή, με Πρόεδρο τον Jacques Santer, λαμβάνει το χρίσμα από το Κοινοβούλιο.

26 Μαρτίου
Έναρξη ισχύος της Συμφωνίας του Schengen στις χώρες του Benelux, στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Πορτογαλία και την Ισπανία.

22 Ιουνίου
Αίτηση ένταξης της Ρουμανίας.

27 Ιουνίου
Αίτηση ένταξης της Σλοβακίας.

27 Οκτωβρίου
Αίτηση ένταξης της Λετονίας.

6-7 Νοεμβρίου
Ενδέκατο συνέδριο του ΕΛΚ στη Μαδρίτη.

28 Νοεμβρίου
Αίτηση ένταξης της Εσθονίας.

8 Δεκεμβρίου
Αίτηση ένταξης της Λιθουανίας.

14 Δεκεμβρίου
Αίτηση ένταξης της Βουλγαρίας.

15-16 Δεκεμβρίου
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Μαδρίτης αποφασίζει ότι το ενιαίο νόμισμα θα ονομάζεται "Ευρώ".

1996

17 Ιανουαρίου
Αίτηση ένταξης της Δημοκρατίας της Τσεχίας.

29 Μαρτίου
Έναρξη στο Τορίνο της Διακυβερνητικής Διάσκεψης για την αναθεώρηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

10 Ιουνίου
Αίτηση ένταξης της Σλοβενίας.

11 Νοεμβρίου
Το κόμμα PSD της Πορτογαλίας γίνεται μέλος της Ομάδας του ΕΛΚ.

1997

14 Ιανουαρίου
Εκλογή του José Maria Gil-Robles Gil-Delgado, βουλευτή του Ισπανικού κόμματος Partido Popular, στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.Η Ομάδα του ΕΛΚ αριθμεί 181 μέλη.

16-17 Ιουνίου
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Αμστερνταμ συμφωνεί για μια νέα Συνθήκη. Η Συνθήκη του Αμστερνταμ θα υπογραφεί στις 2 Οκτωβρίου 1997.

9-11 Νοεμβρίου
Δωδέκατο συνέδριο του ΕΛΚ στην Τουλούζη.

21-22 Νοεμβρίου
Ο Jean-Claude Juncker, χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, προεδρεύει μιας ειδικής συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αφιερωμένης στο θέμα της απασχόλησης.

12-13 Δεκεμβρίου
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Λουξεμβούργου αποφασίζει να γίνει το 1998 η έναρξη των διαπραγματεύσεων διεύρυνσης.